Strona główna PRAWO Finansowanie szpitalnych oddziałów ratunkowych

Finansowanie szpitalnych oddziałów ratunkowych

2566
PODZIEL SIĘ

Artykuł ukazał się w Medical Maestro Magazine, Vol. 7, s./p. 889-1036

Funkcjonowanie i definicja szpitalnego oddziału ratunkowego zostały określone w ustawie z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym, według której, zgodnie z art. 3 pkt 9, jest to komórka organizacyjna szpitala w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, stanowiąca jednostkę systemu, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie [1]. Uzupełnienie tej definicji znajduje się w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 roku w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego, zgodnie z którym zadaniem SOR jest udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej polegających na wstępnej diagnostyce oraz podjęciu leczenia w zakresie niezbędnym dla stabilizacji funkcji życiowych osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego [2]. Już z samej definicji szpitalnego oddziału ratunkowego (SOR) wynika, że głównym celem jego funkcjonowania jest pomoc w nagłych przypadkach zagrażających zdrowiu pacjenta i udzielenie mu niezbędnej pomocy. Jest to całodobowa gotowość do udzielania świadczeń medycznych, obejmująca procedury diagnostyczno-terapeutyczne. Dalsza diagnostyka powinna zatem odbywać się w specjalistycznych ośrodkach, a zadaniem lekarzy SOR jest dokonywanie szybkiej wstępnej oceny stanu zdrowia chorego, zastosowanie niezbędnego leczenia oraz zabezpieczenia medycznego, a następnie podjęcie decyzji o przeniesieniu pacjenta, zorganizowaniu transportu do innych zakładów opieki zdrowotnej i poddaniu go tam dalszej diagnostyce i leczeniu.

Struktura finansowania SOR według zarządzenia Prezesa NFZ
Finansowanie SOR zostało szczegółowo uregulowane w zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 grudnia 2013 roku w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne. Polega ono na zawieraniu umów pomiędzy NFZ a świadczeniodawcami. Obliczając cenę jednostki rozliczeniowej SOR, bierze się pod uwagę: po pierwsze – potencjał wykonawczy (personel medyczny, wyposażenie, tj. sprzęt i aparaturę medyczną, możliwości diagnostyczno-terapeutyczne), a po drugie liczbę pacjentów i rodzaj zrealizowanych procedur medycznych pomocy doraźnej. Finansowanie świadczeń udzielanych przez SOR odbywa się w oparciu o stawkę ryczałtu dobowego. Stawka ta jest sumą składowej za strukturę (jest to dobowa wartość stawki bazowej wyznaczonej przez dyrektora Oddziału NFZ) oraz za funkcję (wyznaczoną według wzoru z uwzględnieniem liczby pacjentów zakwalifikowanych do odpowiedniej kategorii stanu zdrowia pacjenta, na podstawie wykonanych procedur medycznych, liczby dni pobytu w szpitalu i stawki podstawowej za 1 punkt) [3]. Stopień zaawansowania choroby i jej rodzaj wpływają na kwalifikację, do jakiej kategorii należy ją przydzielić, i w związku z tym na jej wycenę. Im schorzenie jest poważniejsze, tym cena jest wyższa. Dla oddziałów, które rozpoczynają swoją działalność, ustalenie ryczałtu „za funkcję” określane jest na podstawie przewidywanej liczby pacjentów, które następnie są weryfikowane na podstawie danych z wykonania umów [4].