Ścieżka powołania w zawodach medycznych

Ścieżka powołania w zawodach medycznych

708
PODZIEL SIĘ

Artykuł ukazał się w Medical Maestro Magazine, Vol. 9, s./p. 1185-1332

Lekarze, pielęgniarki i położne zawodowo zajęli się służeniem innym. Opiekowanie się, wspieranie, doradzanie w zakresie lepszego życia czy radzenia sobie z chorobą to wyłącznie zadania zawodowe, czy kryje się za nimi głębsza treść, którą możemy nazwać powołaniem? Pojęcie powołania do zawodów medycznych stosuje się w wielu znaczeniach i kontekstach. Choć rozumiemy je intuicyjnie, przyjrzyjmy się mu bliżej.

Według psychologów społecznych powołanie to spójność tożsamości „ja” z rolą zawodową. Z powołaniem mamy do czynienia, gdy treścią roli zawodowej nie jest tylko określony zakres obowiązków wpisany w zawód. Realizacja zawodu pełni bardziej złożoną funkcję. Powołanie staje się ścieżką składającą się ze standardów, ideałów, które osoba wyznaje również w życiu prywatnym. Definicja zakłada również specjalne predyspozycje do tego typu pracy oraz posiadanie głębokiego przekonania o słuszności wyznawanych wartości. Lawrance Blum wyszczególnia trzy cechy powołania:
– element troski skierowanej na drugą osobę;
– uniwersalność/powszechność wymagań dla każdego, kto powołanie pełni;
– przestrzeń na różnice indywidualne w interpretacji tych wymagań.

Kluczowym zagadnieniem wyboru zawodu jest tożsamość osobista i społeczna. Człowiek posiada unikatową zdolność do monitorowania własnych myśli i odczuć, do refleksji nad tym, jakie cechy przejawia oraz do tworzenia wyobrażeń, analizowania przeszłości, planowania w perspektywie krótko- i długoterminowej, według wyznawanych zasad. Wiedza o sobie predysponuje go do zajęcia określonej roli w społeczeństwie, mogącej wyrazić się m.in. w roli lekarza, pielęgniarki czy położnej. Samowiedza, czyli „ja”, kształtuje się od narodzin i przechodzi kolejne etapy:
– uświadamianie cech;
– uświadamianie wartości;
– eksploracja;
– weryfikacja i urzeczywistnienie.